ថ្ងៃទី ៦ ខែ កញ្ញា ឆ្នាំ ២០២៣
ក្នុងគ្រាដែលសេដ្ឋកិច្ចកម្ពុជាបាន និងកំពុងស្តារឡើងវិញពីវិបត្តិកូវីដ-១៩ វិបត្តិនេះនៅតែបង្កផលប៉ះពាល់លើជីវភាពរស់នៅរបស់កម្មកររោងចក្រកាត់ដេរកម្ពុជា។ ថ្មីៗនេះ ការសិក្សាអង្កេតជាច្រើនជាមួយកម្មករ បានបង្ហាញថា កម្មករភាគច្រើនលើសលប់ជំពាក់បំណុលយ៉ាងច្រើន ក្នុងអំឡុងពេលបិទខ្ទប់ដោយសារវិបត្តិកូវីដ-១៩ ក្នុងនោះ កម្មករជាច្រើនមិនមានលទ្ធភាពសងបំណុលនោះទេ។ ក្រៅពីនេះ លទ្ធផលរកឃើញបង្ហាញថា ចំណូលជាក់ស្តែងរបស់កម្មករជាច្រើន មានការថយចុះ ខណៈដែលចំណាយក្នុងការរស់នៅ កើនឡើងដោយសារអតិផរណា។ ឯកសារនេះប្រៀបធៀបលទ្ធផលរកឃើញសំខាន់ៗពីការសិក្សាអង្កេត ដែលធ្វើឡើងដោយ CNV សម្ព័ន្ធប្រាក់ឈ្នួលសមរម្យអាស៊ី (AFWA) និងសហជីពឯករាជ្យកម្ពុជា គឺ សម្ព័ន្ធសហជីពប្រជាធិបតេយ្យកម្មករកាត់ដេរកម្ពុជា (CCAWDU) និងសម្ព័ន្ធសហជីពកម្ពុជា (CATU) ក្នុងឆ្នាំ ២០២២ និងឆ្នាំ ២០២៣។ ការសិក្សានីមួយៗ បានរំលេចទិដ្ឋភាពផ្សេងៗនៃភាពត្រដាបត្រដួសផ្នែកសេដ្ឋកិច្ចរបស់កម្មកររោងចក្រកាត់ដេរកម្ពុជា។ ឯកសារនេះមានគោលបំណងសង្ខេប និងសំយោគលទ្ធផលរកឃើញទាំងនេះ ដើម្បីផ្តល់ទិដ្ឋភាពរួមដែលបញ្ជាក់ពីភាពចាំបាច់នៃការដំឡើងប្រាក់ឈ្នួលយ៉ាងច្រើន នៅក្នុងឧស្សាហកម្មកាត់ដេរកម្ពុជា ឱ្យបានមុនការចរចាប្រាក់ឈ្នួលអប្បបរមាថ្នាក់ជាតិ ឆ្នាំ ២០២៣។
សេចក្តីសន្និដ្ឋាន និងអនុសាសន៍
លទ្ធផលរកឃើញពីការសិក្សាអង្កេតដែលត្រូវបានលើកមកពិភាក្សាក្នុងរបាយការណ៍នេះ បង្ហាញពីនិន្នាការគួរឱ្យព្រួយបារម្ភនៃស្ថានភាពត្រដាបត្រដួសកាន់តែខ្លាំង របស់កម្មកររោងចក្រកាត់ដេរកម្ពុជា ដែលចំណូល និងអំណាចទិញរបស់ពួកគេថយចុះ ហើយពួកគេត្រូវរ៉ាប់រងបន្ទុកបំណុលដ៏ធំ។ ខណៈដែលសំណាកក្នុងការសិក្សាអង្កេតនេះ អាចមិនតំណាងឱ្យស្ថិតិឧស្សាហកម្មកាត់ដេរកម្ពុជាទាំងមូល និងមិនទាន់មានការប្រៀបធៀបក្នុងរយៈពេលកំណត់ដែលមានរយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំ ដោយប្រើសំណាកដដែល ការសិក្សាអង្កេតទាំងនេះបានលើកឡើងពីលទ្ធផលប្រហាក់ប្រហែលគ្នា ដែលបញ្ជាក់ពីការវិវត្តដូចគ្នា។ ការសិក្សាអង្កេតទាំងអស់សុទ្ធតែផ្តោតលើទិដ្ឋភាពផ្សេងៗនៃបញ្ហានេះ ដូច្នេះ គេអាចប្រើប្រាស់លទ្ធផលដែលទទួលបាន ដើម្បីបំពេញបន្ថែមលើនិន្នាការជារួម។
និន្នាការទីមួយដែលបង្ហាញឡើងដោយរបាយការណ៍ទាំងនេះ គឺប្រាក់ខែបើកបានសរុបរបស់កម្មករកាត់ដេរ មានការថយចុះ។ ការសិក្សាអង្កេតរបស់ CNV បង្ហាញថា មានភាពខុសគ្នាតិចតួចបំផុតរវាងប្រាក់ឈ្នួលគោលក្នុងឧស្សាហកម្មកាត់ដេរ ដោយលើកឡើងថា កម្មករស្ទើរតែទាំងអស់ទទួលបានប្រាក់ឈ្នួលអប្បបរមាមិនលើស ២០០ ដុល្លារ ជាប្រាក់ឈ្នួលគោល។ ចំណុចនេះត្រូវបានបញ្ជាក់ដោយការសិក្សាអង្កេតរបស់សហជីពឯករាជ្យ ដែលលើកឡើងថា កម្មករ ៧៥,៥% ទទួលបានប្រាក់ឈ្នួលអប្បបរមា ២០០ ដុល្លារ ជាប្រាក់ឈ្នួលគោល ធៀបនឹងកម្មករ ៥១% ដែលបានលើកឡើងដូច្នេះកាលពីមុនវិបត្តិកូវីដ-១៩។ មានន័យថា តាមពិត ប្រាក់ឈ្នួលគោលថយចុះ ទោះបីជាមានការដំឡើងប្រាក់ឈ្នួលអប្បបរមាកំណត់ដោយច្បាប់ក៏ដោយ។ ក្រៅពីនេះ ការរកចំណូលបន្ថែមពីការងារថែមម៉ោង និងអត្ថប្រយោជន៍ផ្សេងទៀត ដូចជា ប្រាក់ដេរគិតបុង និងប្រាក់បន្ថែមលើវត្តមាន ដែលរួមចំណែកមួយភាគធំដល់ចំណូលជាក់ស្តែង ក៏ថយចុះផងដែរ។ ការសិក្សាអង្កេតដោយសហជីពឯករាជ្យ លើកឡើងថា ចំណូលប្រចាំខែជាមធ្យមពីការងារថែមម៉ោង ថយ ២២ ដុល្លារ (ថយពី ៣៤ ដុល្លារ មកត្រឹម ១១ ដុល្លារ) ក្នុងមួយខែ គិតចាប់ពីឆ្នាំ ២០២០ មក។ ទន្ទឹមនឹងនេះ ការសិក្សាអង្កេតឆ្នាំ ២០២៣ របស់ CNV លើកឡើងពីមធ្យមភាគចំណូល ២៥៧ ដុល្លារ ដែលធៀបនឹងមធ្យមភាគចំណូល ២៧១ ដុល្លារដែលបានរាយការណ៍នៅឆ្នាំ ២០២២ គឺតិចជាង ចំនួន ១៤ ដុលា្លរ។ ការសិក្សាអង្កេតរបស់ AFWA លើកឡើងពីកម្រិតចំណូលប្រចាំខែប្រហាក់ប្រហែលគ្នា ដែលជាមធ្យមគឺប្រមាណ ២៥៤ ដុល្លារក្នុងមនុស្សម្នាក់ និង ៣៧៨ ដុល្លារក្នុងមួយគ្រួសារ។ ដោយសារការធ្វើឱ្យមានភាពស្មុគស្មាញសម្រាប់ការបែងចែកប្រាក់ឈ្នួលទៅជាប្រាក់ឈ្នួលគោល ក៏ដូចជាអត្ថប្រយោជន៍ផ្សេងៗ ប្រាក់ឧបត្ថម្ភ និងប្រាក់បន្ថែម កម្មកររោងចក្រកាត់ដេរកម្ពុជាបានប្រឈមនឹងការថយចុះប្រាក់ឈ្នួលដោយមិនដឹងខ្លួន ទោះបីជាមានការដំឡើងប្រាក់ឈ្នួលអប្បបរមាក្នុងវិស័យនេះក៏ដោយ។
និន្នាការទី ២ ដែលបង្ហាញឡើងដោយការសិក្សាអង្កេតទាំងនេះ គឺចំណាយក្នុងការរស់នៅរបស់កម្មកររោងចក្រកាត់ដេរកម្ពុជា មានការកើនឡើង ហើយចំណាយទាំងនោះគឺខ្ពស់ជាងកម្រិតចំណូលជាក់ស្តែង។ ការសិក្សាអង្កេតដោយ CNV និង AFWA លើកឡើងពីកម្រិតចំណាយប្រចាំខែប្រហាក់ប្រហែលគ្នា ដោយ CNV លើកឡើងថា ចំណាយប្រចាំខែគឺ ៤២៥ ដុល្លារ ចំណែក AFWA លើកឡើងថា ចំណាយប្រចាំខែ គឺ ៤២៤ ដុល្លារ។ កម្រិតចំណាយនេះខ្ពស់ជាងចំណូលប្រចាំខែជាមធ្យមរបស់គ្រួសារ ដែល AFWA លើកឡើងថា មានចំនួន ៣៧៨ ដុល្លារ។ ម្យ៉ាងវិញទៀត នេះជាការកើនឡើងយ៉ាងច្រើនពីចំណាយជាមធ្យមចំនួន ៣៤៥ ដុល្លារក្នុងមួយខែ ដែលរាយការណ៍ដោយ CNV ក្នុងឆ្នាំ ២០២២។ មានន័យថា កម្រិតថ្លៃសម្រាប់សម្ភារៈប្រើប្រាស់ចាំបាច់ កើនឡើងក្នុងអត្រាខ្ពស់ខ្លាំងជាងអត្រាអតិផរណាផ្លូវការ ៥,៣%។ ដូច្នេះ វាជារឿងធម្មតាដែល CNV រាយការណ៍ថា កម្មករ ៤០% មានការងារមួយផ្សេងទៀត (ក្រៅពីការងារ ៤៨ ម៉ោងក្នុងមួយសប្តាហ៍ និងការងារថែមម៉ោង) ដើម្បីបង្រ្គប់ការចាយវាយ។ ក្រៅពីនេះ ការសិក្សាអង្កេតបង្ហាញថា កម្មករកាត់ដេរកំពុងកាត់បន្ថយចំណាយថ្លៃម្ហូបអាហារ និងមិនមានលទ្ធភាពសន្សំប្រាក់សម្រាប់គ្រាអាសន្ន។
និន្នាការទី ៣ ដែលបង្ហាញឡើងដោយការសិក្សាអង្កេតទាំងនេះគឺ កម្មកររោងចក្រកាត់ដេរកម្ពុជាភាគច្រើនលើសលប់ ជាប់ផុងក្នុងអន្ទាក់បំណុល។ ការសិក្សាអង្កេតរបស់ CNV លើកឡើងថា កម្មករ ៧៧% ជំពាក់បំណុល ដែលបំណុលជាមធ្យមគឺ ៥.០០០ ដុល្លារ។ ការសិក្សាអង្កេតរបស់សហជីពឯករាជ្យ លើកឡើងថា កម្មករ ៩១% ជំពាក់បំណុល ដោយកម្មករ ៥៤% មិនមានលទ្ធភាពសងបំណុល និងកម្មករ ៣៤% ខ្ចីប្រាក់ពីប្រភពជាច្រើន។ ការសិក្សាអង្កេតនេះលើកឡើងទៀតថា កម្មករ ៧០% មានបន្ទុកបំណុលកាន់តែច្រើនតាំងពីវិបត្តិកូវីដ-១៩ ជាពេលដែលពួកគេត្រូវបង្ខំចិត្តខ្ចីប្រាក់គេដើម្បីចិញ្ចឹមជីវិត។
ដូច្នេះ ការសិក្សាអង្កេតទាំងនេះបង្ហាញថា ជាទូទៅ ចំណូលរបស់កម្មកររោងចក្រកាត់ដេរកម្ពុជា ថយចុះ ខណៈដែលចំណាយក្នុងការរស់នៅ និងបំណុល កើនឡើង។ ទោះជាមានការដំឡើងប្រាក់ឈ្នួលអប្បបរមាបន្តិចបន្តួចក្នុងរយៈពេលពីរបីឆ្នាំចុងក្រោយនេះក៏ដោយ ប៉ុន្តែកម្មកររោងចក្រកាត់ដេរកម្ពុជានៅតែមានជីវភាពខ្វះខាត។ ដូច្នេះ កម្មកររោងចក្រកាត់ដេរកម្ពុជាពិតជាត្រូវការការដំឡើងប្រាក់ឈ្នួលច្រើនដើម្បីរ៉ាប់រងចំណាយក្នុងការរស់នៅ និងសងបំណុល។ លើសពីនេះ ការដំឡើងប្រាក់ឈ្នួលអប្បបរមា ត្រូវប៉ះប៉ូវការបាត់បង់ចំណូលបន្ថែមពីការងារថែមម៉ោង ប្រាក់បន្ថែម និងអត្ថប្រយោជន៍នានា ដើម្បីធានាថា ប្រាក់ខែបើកបានសរុប ពិតជាកើនឡើងប្រាកដមែន។ របាយការណ៍របស់ CNV ស្នើឱ្យមានការដំឡើងប្រាក់ឈ្នួលអប្បបរមា ពី ៣០០ ដុល្លារ ដល់ ៥០០ ដុល្លារ ដើម្បីបំពេញតម្រូវការមូលដ្ឋានរបស់កម្មករ ខណៈដែល AFWA ស្នើឱ្យដំឡើងប្រាក់ឈ្នួលសមរម្យដល់ ៧០១ ដុល្លារសម្រាប់ប្រទេសកម្ពុជា។ ក្នុងករណីណាក៏ដោយ ចាំបាច់ត្រូវមានការដំឡើងប្រាក់ឈ្នួលអប្បបរមាយ៉ាងច្រើន ដើម្បីឈានទៅរកប្រាក់ឈ្នួលសមរម្យនៅក្នុងឧស្សាហកម្មកាត់ដេរ នៅកម្ពុជា។